یک روز متوجه شد که دارد تکه‌ تکه می‌ شود. تکه کاغذی برداشت و نوشت: «دارم تکه‌ تکه می‌ شوم» و زیر آن نوشت: ۲۳ و ۱۳ دقیقه. چند روز بعد این جمله به ذهنش خطور کرد: «آدم‌ های کوچک هر روز کوچک‌تر می‌ شوید! تکه‌ تکه می‌ شوید، شمایی که آسایش‌ تان را دوست دارید، سرانجام از بین می‌ روید.»

ولی نمی‌ خواست از بین برود.