درباره‌ی کتاب :

در کتاب سرمایه جوانمردی در دوران میانه می‌ خواهیم ببینیم آیا می‌ توان در لا به‌ لای صفحات تاریخ جماعت‌ هایی را سراغ گرفت که پیوندهای مستحکم اعضایش را در کنار یکدیگر قرار می‌ داد و از دیگران متمایز می‌ کرد، آنها را از برقراری پیوندهای اخلاقی و اجتماعی گسترده‌ با جامعه بزرگتر باز نمی‌ داشت؟ به‌ بیان دیگر، آیا تشکل‌ هایی مردمی وجود داشت که از سرمایه اجتماعی درون‌ گروهی فراوان بهره ببرند و در عین حال از سرمایه اجتماعی ارتباطی حاصل از تعامل با بخش‌ های دیگر جامعه نیز محروم نباشند؟ چه چیز باعث می‌ شد برخی از این تشکل‌ ها قادر به برقراری چنین موازنه‌ ای بین روابط درونی و روابط بیرونی باشند و تشکل‌ های دیگر از آن بی‌ بهره بمانند؟