شاهنامه فردوسی همواره به عنوان یک شاهکار ادبی ملی، جزو معدود مواردی است که مورد توجه شاهان و عامه مردم قرار داشته و شاهان به منظور ارزش‌گذاری به محتوای این اثر شکوهمند، از بهترین خطاطان، نقاشان و مذهبان، برای تزئینات آن استفاده می‌کردند. نمونه‌های بارز این تلاش و کوشش، در دو اثر شاهنامه بایسنقری (دوره تیموری) و شاهنامه شاه طهماسبی (دوره صفوی)، به عنوان شاهکارهای بی‌بدیل هنر و ادبیات ایران، معرف حضور جهانیان است.

بر اساس نسخه چاپ مسکو و با تکیه بر مبانی زیباشناسی دو کتاب مذکور، توسط استاد محمدعلی سجادی، از اساتید انجمن خوشنویسان ایران، طی سه سال خوشنویسی شد و تذهیب و عناصر تزئینی کتاب، بر اساس شیوه مکتب صفویه، در 9 رنگ چاپی، طراحی و رنگ‌آمیزی شد. داستان‌های کتاب نیز با 53 اثر نقاشی از شاهکارهای اساتید مکتب صفویه که برای اولین بار در ایران چاپ می‌شود، تصویرسازی شده است.

بدرقه کتاب با نقوش تزئینی طلاکوب شده، و جلد تمام‌چرم و جعبه کتاب که با نقوش حیوانات و گیاهان آراسته شده، امتیازاتی را برای این اثر به ارمغان آورده که آن را از دیگر کتب موجود در بازار متمایز ساخته است.