اگر یک باور وجود داشته باشد که چپ و راست، روان‌شناسان و فیلسوفان و متفکران قدیم و جدید را به هم پیوند دهد این فرض ناگفته است که انسان‌ها بد هستند. این برداشتی است که در پس تیترهای درشت روزنامه‌هاست و زندگی ما را رقم می‌زند. ریشه‌های این تفکر از ماکیاولی تا هابز و از فروید تا پینکر را در بر گرفته و در اعماق اندیشه غرب ریشه دوانده است. به ما آموخته‌اند که نوع بشر طبیعتا خودخواه و در پی منافع شخصی است.

اما کتاب «نوع بشر» بحث نوینی را مطرح می‌کند که فرض خوب بودن بشر هم واقع‌گرایانه است و هم  انقلابی. غریزۀ همکاری به جای رقابت و اعتماد به جای سوء ظن بنیادی تکاملی دارد که به آغاز نوع ما باز می‌گردد. نسبت دادن بدترین‌ها به دیگران نه تنها بر برخورد ما با دیگران، بلکه بر سیاست و اقتصاد ما هم به شدت اثر می‌گذارد.