درباره‌ی کتاب :

اوبلوموف، آخرین ماهی قرمزمان، دیروز بعدازظهر مرد. چند روزی بود به دلم افتاده بود که این اتفاق می‌ افتد، از همان روزی که دیدم تقلاکنان توی تُنگ گِردش حرکت می‌ کند. دیگر مثل قبل ورجه‌ ورجه نمی‌ کرد، حتی برای گرفتن غذا یا دنبال کردن پرتوهای خورشید که محیط زندگی‌ اش را دلچسب‌ تر می‌ کردند. انگار از ملال و افسردگی رنج می‌برد. چیز خیلی زیادی از این حیوان نفهمیدم. چند بار صورتم را به شیشه‌ ی تُنگش چسباندم و توی چشم‌ هایش نگاه کردم. دلم می‌ سوخت از این که تنها در تُنگ شیشه‌ ای می‌ دیدمش. خیلی مطمئن نیستم خوشبخت بود یا نه.