امپراتوری عثمانی در روایت‌های سنتی غرب همواره به مثابه دیگری اسلامی آسیایی، در برابر غرب مسیحی اروپایی تصویر شده است. اما واقعیت چهره ای پیچیده تر و شگفت انگیزتر دارد. قلمرو چند قومیتی، چند زبانه و چند دینی عثمانی ها تا اعماق قاره اروپا گسترش یافته بود، در حقیقت فرمانروایان عثمانی خود را وارثان امپراتوری روم می‌دانستند. مارک دیوید در این روایت جدید و جذاب، اوج گیری شگفت انگیز عثمانی ها از یک امارت مرزی کوچک به یک امپراتوری جهانی را با تاکید بر پیوندهای آنان با میراث‌های ترکی مغولی اسلامی و بیزانسی به تصویر می‌کشد. او نشان می‌دهد که عثمانی‌ها همزمان که پیشگام تساهل و مدارای دینی بودند، از ابزار تغییر مذهب برای ادغام و یکپارچه سازی ملت های مغلوب استفاده می‌کردند. اما در قرن نوزدهم این سیاست جای خود را به انحصار طلبی داد، روندی که سرانجام به پاکسازی قومی نسل کشی و فروپاشی امپراتوری پس از جنگ جهانی اول انجامید.