نمایشنامة نوای ترانه‌ای از دوردست دربارة ماهیت انسان‌ستیزانة پول است. این نمایشنامه عواقب سرمایه‌داری را بیش از آن‌که بخواهد به واسطة فقر بیان کند، از منظر ثروت نشان می‌دهد؛ پسری که نمی‌تواند به راحتی در چشمان پدرش نگاه کند. نمایشنامة تی‌۵ هم دربارة انفعال زنی حدوداً سی‌ساله در برابر حوادث و وقایع ناگوار شخصی و اجتماعی‌ست و این‌که چطور وقایع شخصی و اجتماعی را با تصور خود تغییر می‌دهد و تعدیل می‌کند. «خبر نداشت قراره تو زندگیش چقدر غم رو تجربه کنه. هیچ تصوری از مفهوم حسرت نداشت. هیچ‌موقع عمداً به کسی که دوستش داره صدمه نزده بود، صرفاً برای این‌که ببینه توانایی انجامش رو داره یا نه. روحش هم خبر نداشت که یه روزی قراره چه شک و عدم قطعیتی رو احساس کنه. بیشترِ عمرت رو صرف این ایده می‌کنی که بعضی چیزها هیچ‌وقت عوض نمی‌شن. آب‌شدن برف رو روی کانال تماشا کردم و فهمیدم این ایده اشتباه بوده. مرگ از قطعیت اعداد کم می‌کنه.»