درباره کتاب:

در اوایل دهه ۱۹۶۰، دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، به دنبال تعیین عوامل کلیدی مؤثر بر سلامتی و طول عمر بودند. نتایج تحقیقات آن‌ها که به‌عنوان « Alameda 7» شناخته می‌شود، به همان عواملی اشاره می‌کند که احتمالاً می‌دانید: سیگار نکشید، در مصرف الکل زیاده‌روی نکنید، شب‌ها هفت تا هشت ساعت بخوابید، ورزش کنید، وعده‌های غذایی منظم بخورید، وزن متعادل داشته باشید و صبحانه را از سبد غذایی خود حذف نکنید. اما سال‌ها بعد، همان تیم به عامل هشتمی پی برد که از تمامی عوامل دیگر مهم‌تر بود: ارتباطات اجتماعی.

هنگامی‌که با دیگران پیوندهای معناداری برقرار می‌کنیم، زخم‌هایمان سریع‌تر التیام می‌یابند، عفونت‌های بدنمان سریع‌تر از بین می‌روند و فشار خونمان کاهش می‌یابد. احتمال ابتلا به آلزایمر، حملات قلبی یا سکته در ما کمتر می‌شود. وقتی افراد احساس کنند که از حمایت‌های اجتماعی قدرتمندی برخوردارند، در آزمون‌های تمرکز ذهنی، حافظه و حل مسئله عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند. ارتباط اجتماعی بیشتر می‌تواند علاوه بر تقویت خلاقیت در ما،  بهره‌وری کاری ما را نیز بهبود بخشد. اما برقراری این نوع از ارتباطات اجتماعی امروزه به امری دشوار تبدیل شده است.

بسیاری از ما برای ایجاد پیوندهای قوی و معنادار دچار مشکل هستیم—و مشکل نه در شخصیت ما، بلکه در مجموعه‌ای از سوگیری‌های شناختی است که مانع از دستیابی به پتانسیل اجتماعی ما می‌شود.

دیوید رابسون، نویسنده علمی برنده جوایز متعدد، در کتاب «قوانین ارتباط»، به آن دسته از موانع روان‌شناختی و شناختی می‌پردازد که باعث می‌شوند دیگران را از خود دور نگه‌داریم و با ارائه استراتژی‌های علمی مبتنی بر شواهد و تحقیقات برجسته،  به ما کمک می‌کند تا بر این موانع غلبه کنیم.