درباره کتاب:

اگرچه جای این نوع روان درمانی در این فصل نیست، اما در اینجا شرح داده میشود. یونگ عبارت »روانشناسی تحلیلی« را ابداع کرد تا نظریه و شیوۀ درمانی خود را توضیح دهد و آن را از روانکاوی متمایز سازد. روانکاوی مکتب یونگ به لطف شیوۀ منحصربه فرد وی در نظریه پردازیهایش در زمینۀ ً ناخودآگاه، کاملا  متفاوت از روانکاوی است. بر اساس نظریه های یونگ، ناخودآگاه انسان، به جای اینکه محلی برای افکار و احساسات ناخواسته باشد، منشأ انرژی های بهبود دهنده و التیامبخش است. یونگ نه تنها ذهن را به دو دستۀ خودآگاه و ناخودآگاه تقسیم میکند، بلکه خود ناخودآگاه نیز به دو بخش »فردی« و »جمعی« تقسیم میشود. ناخودآگاه »فردی« یونگ، نوع منعطف تری از ناخودآگاه مکتب فروید است که دربردارندۀ افکار و خاطرات فراموش شده و سرکوب شدۀ فرد است.