بخشی ار کتاب:

“نوشتن، همانند روانکاوی، سفری است به اعماق ذهن؛ جایی که ترس‌ها، آرزوها و خاطرات گمشده زندگی می‌کنند. در این فرایند، نویسنده همچون درمانگر، در جستجوی حقیقتی پنهان است.”

این جمله، خلاصه‌ای از فلسفه‌ی اما پیتچولی درباره‌ی ارتباط میان نوشتن و روانکاوی را به تصویر می‌کشد.