موسیقی راک و زیرشاخه‌های رادیکال آن از یک سو و موسیقیِ پاپ هم از سوی دیگر، به عنوانِ نماینده‌های دو فرهنگِ راک و پاپ، نمونه‌های کلانی از تجلیاتِ فرهنگِ غربی هستند که خود را ذیلِ ساحتِ هنر تعریف کرده‌اند. فرهنگِ راک، عمدتاً ریشه در اعتراضاتِ سیاسی و اجتماعی دارد، و فرهنگِ پاپ نیز اغلب تهی از اعتراض است و به همدستی با نظام‌های سیاسی متهم می‌گردد. در کمتر از یک قرنِ اخیر، راک علیه پاپ، یکی از منازعاتِ مداوم در غرب بوده که در این اثر، برای اشاره به آن، از عنوانِ «غرب علیه غرب» استفاده نموده‌ایم؛ نزاعی که صرفاً در لایه‌های زیرین و به عبارتی در زیرِ پوستِ فرهنگِ غربی جریان داشته است. اما شاید یکی از واپسین اَشکالِ این نزاع، تداخلِ مبحثِ فرم و محتوا باشد. چنانکه نظامِ جهانیِ سرمایه‌سالار و صنعتِ فرهنگ، در دهۀ اخیر شرایطی را فراهم نموده‌اند تا برخی نوازندگان بتوانند اشعاری را واردِ سبکِ راک و زیرشاخه‌های رادیکالِ آن کنند، به این امید که تصویری غیراعتراضی از آن ارائه شود. غافل از اینکه بحث از فرم و محتوا در هنر و مشخصاً در موسیقی، از مجامعِ تخصصی واردِ گفتمان‌های روزمره شده و ذیلِ نگاهی افلاطونی، راکِ اصیل از راکِ تقلبی تشخیص داده خواهد شد.