چارلز لارمور (۱۹۵۰) فیلسوف آمریکایی آثاری ارزشمند پیرامون فلسفۀ اخلاق، فلسفۀ سیاست و مبانی لیبرالیسم سیاسی پدید آورده است. چیستی فلسفۀ سیاسی و تمییز مسائل بنیادین آن از فلسفۀ اخلاق چالش اصلی بسیاری از فلاسفۀ نام‌آور در اندیشۀ سیاسی است. در خصوص نسبت فلسفۀ سیاسی با فلسفۀ اخلاق، پرسش از تقدّم یکی بر دیگری است، اینکه آیا فلسفۀ سیاسی خودآیین و مستقل از فلسفۀ اخلاق است یا بر شالودۀ حقایق اخلاقی استوار می‌شود؟ مفاهیمی چون اجتماع سیاسی و نیکبختی بشر (ارسطو)، قدرت و قانون (هابز) و عدالت اجتماعی (راولز) در شمار مؤلفه‌های مؤثر در تکوین فلسفۀ سیاسی است. امروزه اما لارمور در سایۀ واقع‌گرایی، حیات سیاسی را با مؤلفه‌هایی چون نزاع دائمی، رقابت بر سر منافع و سرانجام آرمان‌های اخلاقی متفاوت می‌داند. به باور وی با اصل قرار دادن حفظ کرامت و حرمت اشخاص و پذیرش اختلاف‌نظر عقلائی، تدبیر و داوری یک نزاع نیازمند اقتدار سیاسی و پیش از همه مشروعیت است. لارمور مشروعیت را مسئلۀ محوری فلسفۀ سیاسی می‌داند. به‌ویژه که در خوانش لیبرالی، سخن از میزان مشروعیت است و نه بود یا نبود آن. از‌این‌رو، یک قدرت سیاسی به‌اندازۀ مشروعیت خود‌‌ از اقتدار بهره‌مند خواهد بود.