«آنچه اتفاق می افتد برای آن مرد دیگر برای بورخس اتفاق می افتد. من در خیابانهای بوئنوس آیرس قدم می‌زنم. گاه به گاه شاید از سر عادت می ایستم تا به طاقنمای سردری قدیمی با به دری آهنی نگاه کنم از خلال نامه‌ها از احوال بورخس باخبر می‌شوم و نامش را در فهرستی از نامهای کمیته‌ی استادان دانشگاه یا در…

تا روشنایی بنویس! ترجمان گوشه ای از احوال نویسندگان (این منزویان عاشق نوشتن) است و به شرح و بیان چیزهایی می پردازد که با «نا» و «نه» سروکار دارند. مثلا ناخوانده، نانوشته، نرسیده، ناتوانی و مانند این ها. همچنین روزگار آن انسان منزوی را مد نظر می گیرد وقتی از صفحه سفید (نوشتن) وحشت دارد؛ یا آنگاه که می نویسد…

خاطرات کتابی را تأمل و تعمقی بر این می‌دانند که چگونه خواندنْ زندگی ما را شکل می‌دهد و به چه صورت زندگی ما بر خواندن ما تأثیر می‌گذارد. خاطرات کتابی ساحت‌ها و زیرمجموعه‌هایی (فامیل‌های وابسته) دارد و به کتاب‌ها محدود نیست، برای مثال ممکن است بر نویسنده‌ای خاص و یا یک مکان و مؤسسه (مثلاً انتشارات هوگارت ویرجینیا وولف یا…

نویسنده موجودی است با دو “من”، که یک “من”اش مثل بقیه استراحت می‌کند و احتمالا از تعطیلی‌اش لذت می‌برد. اما من دومش با تفریح بیگانه و دائم مشغول نوشتن است، یا به آن فکر می‌کند و در تدارک اثر جدیدش است.او نویسنده است و ذاتش در نوشتن خلاصه می‌شود، همانطور که لوئی شانزدهم شاه بود و سرشتش این بود...

همواره نویسنده بودن برای بسیاری کعبه ی آمال است. نوشتن برای نوشتن، نفس خود نوشتن. اینکه در زندگی همه چیز را در نوشتن خلاصه کنی و حتی روزی ات نیز بسته به نوشتن باشد. کتاب «خود نوشتن» از «احمد اخوّت»، به کندوکاو در این مسئله و معانی و مفاهیم نهفته در آن می پردازد. اخوّت از دو ساحت خود نوشتن…

باید به نامه ها از این منظر نگاه کنیم که هر یک از آنها پیکی رسیده از جایی دیگر است و نمایی دور را به ما نشان می دهد. نامه کاغذی نه مانند نامه الکترونیکی خنثی، بلکه موجودی با هویت و زنده و حامل نشانه هایی از نویسندة اثر است. چه ردّهای درخشانی که گاه از فرستنده نامه بر کاغذ…

این اثر سه فصل عمده با این عنون ها دارد: «ساحت های من و دیگری»، «آیا نویسنده وجود دارد؟» و «چه کسی شکسپیر را نوشت؟».به گفته ی اخوت، فصل اول این کتاب درون مایه ای دارد که در آن، یک «من» و یک «دیگری» است که پشت سر این «من» قرار دارد. در این فصل، زندگی نامه ی خودنوشت گرترود…

"تا روشنایی بنویس!" کتابی است از زبان شناس و مترجم شناخته شده ی ایرانی، "احمد اخوت" که در این اثر با روایت منحصر به فرد و نوشتار مخصوص به خودش از "نوشتن" می نویسد. او به ارواح منزوی داخل قلم اشاره می کند و از انسان هایی سخن می گوید که به جز نوشتن، مامن دیگری ندارند. کاری بس دشوار…

بخشی از کتاب: از یاد نمی برم اوایل دهه پنجاه خورشیدی را که مجبور شدم کتابهای عزیزم را تنها بگذارم و بروم موقع خداحافظی وقت سختی بود. جدا شدن از کتابهای محبوبم آثار فاکنر و همینگوی و دیگران یا به قول مارک تواین دکتابهای سایر آقایان این دلتنگی همه از کرامات دلبستگی های کتابی است. داری می روی و معلوم…

"یک حاکم، در خود دو بدن دارد: بدن طبیعی و بدن سیاسی. بدن طبیعی فناپذیر و در معرض ضعف هایی است که طبیعت، تصادف یا ضعف طفولیت و پیری به آن آسیب می رساند. اما بدن سیاسی یک فرمانروا، قابل دیدن نیست و از سیاست و چگونگی اداره مملکت و امور جامعه تشکیل شده است. در کتاب حاضر، نقاط مشترک…

داستان کوتاه از قرن نوزدهم رواج یافت و آرام آرام به گونه ای محبوب در ادبیات تبدیل شد. از «آلن پو» و «گوگول» و «چخوف» تا «همینگوی» و «جویس» و «کارور» و «مونرو» و ... به عنوان استادان بلامنازع داستان کوتاه در همه ی زمان ها نام برده می شود. نویسندگانی که نشان دادند با نهایت ایجاز، می توان آدم…

یکی از شاخه های ادبیات که در کشورمان کمتر به آن پرداخته شده است، ادبیات داستان نویسی است. معمولا با خاطرات و روزنوشت ها به عنوان یک اثر ادبی برخورد نمی شود اما وقتی این نوشته ها از قلم نویسنده یا ادیبی برخیزد، می تواند استاندارد های خطاب شدن به عنوان یک اثر ادبی را دارا باشد. در این راه،…

کتاب «برادران جمال‌زاده» نوشتهٔ احمد اخوت، مجموعه داستانی با فضایی شاعرانه است که به شکلی نوستالژیک درمورد خاطرات گذشته و بازتاب آن‌ها در زمان حال سخن می‌گوید. این کتاب در سال 1382 برنده جایزه ادبی اصفهان در بخش بهترین مجموعه داستان شد. این مجموعه شامل شانزده داستان کوتاه می‌شود که در اکثر آن‌ها شخصیت‌های تاریخی نقش داشته‌اند. زبان این داستان‌ها…