انگار یادمان رفته بود خارج از دیوارهای این باغ کویر است. هر دو فقط به آن لحظه چسبیده بودیم، به آرامشی که داشتیم و به قول آزاد هم را کامل می‌کردیم. مشاورمان به ما می‌گفت متضادترین‌های سازگار... و این برای من و او قشنگ بود. وقتی شعر‌خواندن‌مان تمام شد و تصمیم گرفتیم توی باغ بدوییم و مسابقه بدهیم، سازگار بودیم.…

قصه از کجا شروع شد؟ از سیاهی؟ از دوخانه چسبیده بهم یا از آن شبی که آمد، کنار حوض زانو زد و صورتش را در آن قسمتی از آب که سایه ی ماه رویش افتاده بود شست؟ از خاکستری بودن لحظه ای که دیوار خانه شان را رنگ کردم یا از نوک مدادی بودن آن لحظاتی که آمد، دعوتم کرد…

می‌گویند آدم‌ها با آرزوهایشان آزمایش می‌شوند… درست می‌گویند! اما هرگز فراموش نکن، اگر تاریکی نباشد… هیچ ستاره‌ای نمی‌درخشد! اگر حس کردی میان تاریکی‌های این راه گم شده‌ای، فقط کافیست به آسمان نگاه کنی! ستاره‌ها مسیر را نشانت می‌دهند!