بخشی از کتاب شبی با مردگان: آن روزها فکر می کردم که این زمین و قصرش تا ابد برای من خواهد ماند اما اشتباه می کردم. من تنها برای چشم بر هم زدنی صاحب آنجا بودم. شاید درست تر باشد که بگوییم زمین صاحب من بود چون قرار است برای ابد مرا در آغوش بگیرد.

بخشی از کتاب در میان انسان‌ها: چشمانش را باز کرد. دوباره روز دیگری آغاز شده بود. درد سراسر بدنش را فراگرفته بود. درست به‌خاطر نداشت اما شاید ده روز از انسان شدنش می‌گذشت. ده روزی که پر از تجربه‌های جدید بود. کم‌کم به این لباس تازه عادت کرده بود و سعی می‌کرد گذشته را از یاد ببرد، اما گاهگاهی مانند…