هیچ وقت فکر نمی‏کردم برایم این‏قدر سخت باشه. همیشه می‌‏گفتند بهترین روزهای عمر آدم دوران دبیرستان است، اما هیچ وقت ‏منظورشون رو نفهمیدم. بعد از این‏که آخرین امتحانم رو تمام کردم ‏دوست نداشتم از سر جلسه و از پشت میز و نیمکت بیرون بیایم ولی ‏آن روز آخرین روزی بود که با بچه‏ها توی مدرسه کنار هم بودیم. ‏باورش برایم…

سفیدی محض و یکدست مقابل چشمام حوصله‌ام رو سر می‌برد. خیلی به هم ریخته بودم، سفیدی با همه‌ی نشانی که از پاکی داشت برای من جز پوچی هیچ معنی‌ای نمی‌داد. خیلی کلافه بودم، انگار یه چیزی ته دلم بود که آرامش و ازم می‌گرفت. نگاهم و از سقف دزدیدم و از جایم بلند شدم و همان لبه‌ی تخت نشستم. هر…

روی نیمکت نشسته بود و مثل همیشه به این آهنگ گوش می­داد. خودش هم     نمی­دانست چرا و نمی­دانست از این آهنگ چه می­خواست! فقط گوش می­داد این­قدر گوش می­داد تا شاید، شاید کمی از دردهایش، از آه­هایش، از حسرت­هایش کم شود! این آهنگ برای او یادآور دوست داشتنی­ترین و در عین حال دست نیافتنی­ترین فرد زندگیش بود.

برگشتم و نگاهش کردم. بی تعارف صندلی رو عقب کشید و کنارم نشست. بوی تلخ ادکلنش تو دماغم پیچید. مثل خودش تلخ بود! نگاهم رو ازش گرفتم و به لبخندی سرد اکتفا کردم. حال و روز و چهره­ی ماتم زده­ش حال خرابم و خراب­تر می­کرد. هوفی که از سینه بیرون داد، روان پریشونم و پریشون­تر کرد. زیر چشمی نگاهش کردم…