برگشت و دوباره به پشت سر نگاه کرد. کاویار با فاصله کمی کنار آزالیا ایستاده و حرف می زد. عرفان هم بی خیال و سوت زنان چمدانها را داخل اتومبیل می گذاشت. از اینکه آنها بی توجه به حال و روز او، به کارشان ادامه می دادند لجش گرفت و بیشتر از آن از کاویار که کوتاه نمی آمد. صحبتهایشان…

...می‌خواستم به این تب طولانی پایان دهم...باید فراموش می‌کردم...آرام کنار چشمه نشستم و دستم را در آب فرو کردم. لرزم گرفت اما لجبازی کردم! به آسمان نگاه کردم. کاش شب بود! کاش زودتر شب می‌شد! چشمانم باز هم روی موج کوچکی که داخل آب ایجاد شده بود چرخید. نقش مردی در آب افتاد که یادش ذهنم را با خود همراه…