لیا دخترک یازده‌سالۀ اهل آلبانی است و دنیایش با عشق به استالین و عمو انور و جامعۀ آزاد و بی‌طبقه آمیخته شده است. پدر و مادرش مراقب‌اند که در حضور او حکومت را نقد نکنند؛ گاهی پچ‌پچ‌هایی می‌کنند دربارۀ خویشاوندانی که به «دانشگاه» رفته‌اند و بهانه‌هایی می‌آورند که چرا عکس انور خوجه را قاب نمی‌کنند تا اینکه بالأخره دیوار برلین…

بخشی از کتاب: دهانم را گرفتم تا جلوی فریادم را بگیرم استالین، غول برنزی با سبیل‌های دوستانه که از مدت‌ها قبل از تولد من در باغ کاخ فرهنگ ایستادخ بود، سرش بریده شده؟ استالین، که هانگل درباره او می‌گفت که روح جهان را روی یک تانک دیده است؟ چرا؟ آنها چه می‌خواستند؟ چرا فریاد زدند آزادی، دموکراسی، آزادی، دموکراسی؟ منظورشان…

یا اوپی یازده ساله و نابالغ، به عنوان پیشگامی جوان، به حرکت جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی به سوی آزادی که رهبران کشور وعده اش را داده اند، کمک می کند. سپس، به ناگاه دیوار برلین و ستون های ایدئولوژیک جامعه فرو می ریزند و مجسمه استالین که او را رهبری مهربان و دوستدار کودکان می دانست به زیر کشیده می…