رساله ای از ابوعبدالله احمدبن محمدبن عبدالله خیوقی خوارزمی معروف به نجم‌الدین کبری ملقب به شیخ کبیر و موسس فرقه کبرویه از عرفای مشهور سده‌های ششم و هفتم قمری. نجم‌الدین در سال 540 هجری قمری در خیوه خوارزم به دنیا آمد. در آغاز جوانی به کسب علوم ظاهر پرداخت و در شهرهای اسلامی سیاحت کرد. نیشابور و همدان را دید…

اصل کتاب (که در عین ایجاز، مبیّن دقیق ترین نکات عرفان اسلامی است و در طول تاریخ تصوّف، همواره مورد اقبال و استفاده ی اهل عرفان و تصوّف واقع شده و بارها به زبان های مختلف از جمله فارسی، عربی و ترکی ترجمه و شرح داده شده است)، به زبان عربی، توسط نجم الدین کبری، به رشته تحریر درآمده است.