کتاب حاضر که با مجادله‌ای درباره‌ی مسئله‌ی معنا میان آلیس و هامپتی داپتی در داستان لوییز کرول آغاز می‌شود، به استدلال‌هایی می‌پردازد که پساساختارگرایان به مدد آن‌ها نظریه‌های سنتی درباره‌ی زبان و فرهنگ را به چالش می‌کشند. کاترین بلزی در کنار بحث در مورد چهره‌های شناخته‌شده‌ای همچون مثال‌های مناسبی از ادبیات، هنر، فیلم و فرهنگ عامه را با شکسپیر و تونی موریسن ترکیب می‌کند تا تبیینی پساساختارگرایانه از معنای انسان بودن ارائه دهد.