احیاگری و مردم سالاری دینی

در مقدمه کتاب می‌خوانید: در گفتار اول، یعنی مبانی و قلمرو احیاگری امام خمینی (ره) کوشیده‌ایم تا بر پایه هستی‌شناسی یا حکمت متعالیه صدرایی و با اعتراف به نوآوری‌ها و ابتکارات و انبساط تفکر صدرایی از سوی امام (ره) و با مرور بر مفهوم احیا و احیاگری، مبانی و ارکان اساسی احیاگری دینی و قلمرو آن تحلیل شود. باور به اصالت و امتداد وجودی، نفی ثنویت، مختار دیدن انسان و اصالت قائل‌شدن برای جامعه، این قابلیت را دارد که هم نگرش امام (ره) در خصوص پیوند دین و سیاست و تشکیل حکومت را تبیین کند و هم تحلیلی واقعی از نوع نگاه مدیریت اسلامی، مختار بودن انسان و عدم تحمیل رأی به او به دست دهد. توجه به شرایط متحول و متغیر زمانی و مکانی و بازتاب آن بر نیازهای جامعه و حتی طرح مفهوم جمهوری اسلامی به‌مثابه پاسخی نو به سؤال کهن مشروعیت یا قانونیت یک نظام سیاسی از دلالت‌های این نگرش است. در گفتار دوم، یعنی مردم‌سالاری دینی به‌مثابه فلسفه سیاسی نوظهور که یکی از دغدغه‌های دیرینه بنده بوده است، تلاش شده است تا از منظر فلسفه سیاسی و واکاوی انتقادی دموکراسی و تئوکراسی، درکی از فلسفه سیاسی مردم‌سالاری دینی به دست آید. با پذیرش قدر متیقن حقوق مردم و اختیارات محدود و تعریف‌شدهٔ دولت و سازوکارهای نظارتی مصرح در لیبرال دموکراسی و توجه تئوکراسی به فضیلت‌ها و جایگزینی حاکمیت خدا به‌جای حاکمیت انسان در وجه ایجابی، تلاش شده است تا ویژگی‌ها و مؤلفه‌های مردم‌سالاری دینی احصا گردد.