انجا

رمان پر است از نشانه‌هایی که تفاوت آن را با گفتمان ایرانشهری آشکار می‌کند: پدر ترک‌زبان راوی که در تهران کافه دارد و ترک‌ها راگرد خود جمع کرده؛ پیوند آذربایجان و پایتخت که نه از سر اجبار که از دل‌زندگی روزمره و انتخاب‌های عاطفی شکل می‌گیرد؛ زبان ترکی به‌عنوان بخشی فعال از ذهن قهرمان است، نه زبان دیگری، بلکه بخشی از ایرانی بودن؛ ترکیب هویت آذری و فارسی در روایت آینده ایران؛ آینده‌ای که در آن هیچ‌کدام بر دیگری سلطه ندارد و هر دو مکمل یکدیگرند.