اواهای روح نواز

هوشنگ جاوید که از عاشقان واقعی موسیقی بومی و محلی است، همواره در این راه قدم برداشته و خدمت‌های ارزشمندی را در این زمینه؛ ‌چه در آثار مکتوب و چه در آثار شنیداری ارایه کرده است. جاوید برای نگارش این کتاب به گوشه و کنار مناطق مختلف کشور سفر کرده و پای صحبت اهالی آنجا نشسته و توانسته لالایی‌های ناشناخته که غالبا به دست فراموشی سپرده شده‌اند را دوباره پیدا کند و بی‌ادعا در اختیار مخاطبش قرار دهد. او متن این لالایی‌ها را به همراه آوانگاری در این کتاب ارایه کرده و هرجا که احساس کرده این متن برای مخاطب ممکن است کج‌فهمی ایجاد کند، دست به تفسیر زده و جزییات شعر را تشریح می‌کند. موسیقی و شعر، مانند سایر هنرها، پدید آمده از کار و زندگی توام است، پس می‌توان این حقیقت را نیز باور داشت که در اجتماع امروزین ما نیز به همان شیوه گذشتگان موسیقی آواها جان می‌گیرند و زمزمه زنی که برای فرزندش لالایی می‌خواند با کلماتی که بر زبانش جاری می‌شود نوعی تلفیق شعر و موسیقی را به شکلی کاملا متناسب در می‌آورد که روح را نوازش می‌دهد.