از دل بی نظمی: تقلای مدام ما با اختلال ADHD برای داشتن یک زندگی بسامان

جکلین پاول که خود مبتلا به کم‌توجهی-بیش‌فعالی است، به‌جای ارائۀ «راه‌حل‌های معجزه‌آسا»، اعتراف می‌کند که نظم‌ یافتن برای مغزِ بیمار مبتلا به کم‌توجهی-بیش‌فعالی مانند «مسواک زدن با دست مخالف» است: ممکن، اما همیشه سخت. او با ترکیب تجربه‌های شخصی (مثل فراموش کردن قبض‌ها یا غرق‌ شدن در آشفتگی) و تکنیک‌های آزمایش‌‌شده (مثل سیستم‌های ساده و انعطاف‌پذیر)، نشان می‌دهد که سازماندهی یک فرایند مداوم است، نه یک مقصد. این کتاب برای کسانی نوشته شده که خسته‌اند از شنیدن «کافی است بیشتر تلاش کنی!» و به دنبال راهکارهایی هستند که با مغزشان به‌طور مؤثری کار کنند. از متن کتاب مدت‌ها فکر می‌کردم مشکل من تنبلی است. بعد فهمیدم مغز من مثل موتور دیزلی است که همه انتظار دارند مثل ماشین مسابقه عمل کند. کم‌توجهی-بیش‌فعالی یعنی شما مدام در حال اختراع دوبارۀ چرخ هستید، چون روش‌های معمول برایتان جواب نمی‌دهد. اما وقتی بالاخره سیستمِ خودتان را پیدا کنید، می‌بینید که آن «چرخِ دست‌ساز» بهتر از هر چرخ استانداردی می‌چرخد.