ازاحه العله فی معرفه القبله

این کتاب تألیف ابوالفضل سدید الدین معروف به شاذان که در سال ۵۵۸ نگاشته شده، از مآخذ بحار الأنوار به شمار می رود و علامه مجلسی همۀ آن را در کتابش نقل کرده است. شهید ثانی نیز در کتاب ذکری از آن نقل کرده و نراقی در مستند الشیعه بدان توجهی داشته است. شیخ سدید الدین با خبر می شود که فرامرز بن علی بقرانی جرجانی در مکه، برای تشخیص و نشان دادن کعبه از علائمی استفاده کرده که در مکان های دور و خارج از حرم، باید بدانها توجه کرد؛ از همین رو، برای اصلاح خطای آن اقدام به تألیف این کتاب کرده است. شاذان کتابش را در هفده فصل تدوین کرده است: لزوم رو به قبله بودن؛ ضمن استناد به آیۀ «قد نری تقلب وجهک ...» موارد وجوب توجه به قبله را بیان کرده است؛ نمازهای واجب، و نمازهای مستحب در صورت امکان؛ ذبح و نحر؛ حالت احتضار، غسل، نماز و دفن مردگان؛ وقف در وقفین؛ رمی جمرات و حلق الرأس. اقسام قبله و احکام آن؛ رو به قبله کنندگان سه دسته اند: کسانی که کعبه را مشاهده می کنند؛ کسانی که مسجد الحرام را می بینند؛ و کسانی که خارج از حرم هستند. تغییر قبله از بیت المقدس به کعبه؛ نماز در داخل کعبه؛ توجه به قبله از چهار جهت کعبه؛ قبلۀ مالطه، شمشاط، و بلاد آذربایجان و ...؛ علائم آنها بنات النعش پشت گوش راست و عیوق اگر طلوع کند پشت گوش چپ قرار می گیرد و ... قبله شام؛ قبلۀ بلاد مصر؛ قبلۀ بلاد حبشه و نوبه؛ قبلۀ چین، یمن، تهایم، ص