بازگشت از اسمان

در مقدمه کوتاه کتاب آمده است: «در سفرهایم به بعضی از کشورها، مشاهداتی داشته‌ام که به نظرم نقل آن‌ها برای کسانی که همسفر من نبوده‌اند، خالی از لطف نیست. از میان ده‌ها سفرنامه دست‌نویس خودم، چند سفرنامه را به شما تقدیم می‌کنم تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.» در بخشی از سفرنامه «آلمان غربی» که مربوط به سال ۱۳۶۲ است می‌خوانید: «از چهارشنبه، ۱۳۶۲/۷/۲۷ که از ایران درآمده و عصرش وارد این بیمارستان شده‌ام، هنوز بدون هیچ معالجهٔ مهمی در این گوشه اروپا خوابیده‌ام. به جز امروز که تعطیلی بود، هر روز پانسمان‌های دست و پا را عوض کرده‌اند. تا بخواهی از من عکس گرفته‌اند از دست و پا و سایر نقاط بدن، برای آزمایش خون گرفته‌اند. در سه روز اخیر هم برای آزمایش قند خون روزی سه بار با تیغ زدن به نوک انگشت از من خون گرفته‌اند. دیگر دستم برای تزریق، رگ ندارد. لوله‌ای از سینه ـ نزدیک گردن ـ داخل رگ کرده‌اند و موادی که تزریق می‌کنند از داخل این لوله به بدن وارد می‌شود. تا کنون دردهایی را که در ایران داشته‌ام، اینجا نداشته‌ام البته به جز دیروز، که دو تا از رگ‌های پای مجروحم پاره شد و خونریزی شدیدی داشتم. آن قدر درد داشتم که نگو و نپرس. هم‌اکنون نیز آن درد به اعتبار خود باقی است. تنها عیادت‌کنندهٔ هر روزم داداش است که فاصلهٔ صدوهشتاد کلیومتری کُلن تا زیگن را می‌آید و برمی‌گردد.»