داستان های کوتاه ادگار الن پو

در آغاز کتاب داستان های کوتاه ادگار آلن پو می خوانیم : فهرست مقدمه       5 گربه‌ى سياه           13 سوسك طلايى         25 قصه‌ى هزارودوّم شهرزاد       69 بالماسكه‌ى مرگ سرخ           91 خمره‌ى آمونتيلادو     99 روش دكتر قيير و پروفسور پرر           109 نامه‌ى ربوده شده     133 افسانه‌ى سكوت      157 سقوط در گرداب مالستروم     163 ليجيا        185 قلب افشاگر           205 قتل در خيابان مورگ           213 سقوط خانه‌ى آشر   255 ميعاد        279 چاه و آونگ           295 قورباغه‌ى لنگ       315 پيامى پيدا شده در يك بطرى   327 تصوير بيضى شكل   341 تدفين پيش‌هنگام     345 گاهشمار زندگى ادگار آلن پو             363 آثار مهم نويسنده     367 آثار پو تأثیر زیادی بر ادبیات ایالات متحده و جهان داشت از جمله استفاده کردن از کیهان‌شناسی و رمزنگاری در داستان‌هایش. از بسیاری از آثار او در فرهنگ عامه، ادبیات، موسیقی، فیلم و تلویزیون استفاده می‌شود. شماری از خانه‌های وی امروز تبدیل به موزه شده‌اند. نویسندگان رازآلود آمریکا هر ساله جایزه‌ای به نام جایزه ادگار به بهترین اثر در گونهٔ رازآلود اعطا می‌کند. وی استاد نوشتن داستان کوتاه بود. از ادگار آلن پو به عنوان بنیان‌گذار داستان کوتاه امروزی یاد می‌کنند. داستان‌های کوتاه وی، نوعی از قصه‌های کهن بود که در زمینه‌های وحشت، انتقام و حوادث مهیب و هولناک بازآفرینی شده و گسترش یافته بود. ادگار آلن پو تأثیر چشمگیری بر ادبیات پس از خود گذاشت و از بنیانگذاران داستان کوتاه به مثابه یک فرم ادبی و همین‌طور از بنیانگذاران گونه‌های پلیسی، علمی‌تخیلی و وحشت شمرده می‌شود. نویسندگان و شاعرانی نظیر والت ویتمن ، ویلیام فاکنر ، هرمان ملویل و ری بردبری ، و در فرانسه شارل بودلر ، شاعر بزرگ فرانسوی که آثار او را به فرانسه ترجمه کرد و استفان مالارمه ، و همین‌طور اسکار وایلد ، آلدوس هاکسلی ، فئودور داستایوسکی ، خورخه لوئیس بورخس و توماس مان از او تأثیر گرفته‌اند. چهرهٔ هولناک و همیشه حاضر مرگ و احساس گناه گریز ناپذیر قهرمانان پو، پیش درآمدی است برای آنچه بعدها داستایوفسکی در جنایت و مکافات تکامل می‌بخشد. پو، بینشی ژرف به درون (گمراهی ذهنی) پدید می‌آورد که نشان می‌دهد مرز میان عقل و جنون چه اندازه باریک است. کشمکش همیشگی میان دو نفس درونی که در داستان «ویلیام ویلسن» آشکارترین نمود را می‌یا بد؛ آنچه که روانشناسی نوین «شخصیت دوپاره» می‌خواند.