دو زن زیبا

دو زن زیبا نوشته‌ی آرام روانشاد «دو زن زیبا» روایت واقعی زنانی است که با موقعیت‌های بحرانی روبه‌رو می‌شوند و این پرسش را مطرح می‌کند که چه می‌شود به حق یا ناحق زن‌ها اغلب خودشان را در جایگاه قربانی می‌بینند آنچه در «دو زن زیبا» انتظار شما را می‌کشد: «فقط می‌خواستم یک فنجان قهوه بخورم»، «دو زنِ زیبا»، «نیویورک دوستت دارم»، «زرد»، «از دفتر خاطرات یک تازه‌عروس متولد 1352»، «روز برمی‌آید»، «چِله‌بُران» و «اِکستِنشِن» هشت داستان این کتاب را تشکیل می‌دهند. «دو زن زیبا» مجموعه داستانی با محوریت زنان است که چند داستان آن در جوایز مختلف ادبی برنده‌ی جایزه شده‌اند. به‌عنوان مثال «فقط می‌خواستم یک فنجان قهوه بخورم» برنده جایزه ادبی صادق هدایت در سال ۱۳۹۰، «دو زن زیبا»، برگزیده جایزه ادبی صادق هدایت سال ۱۳۸۹ شده‌اند. نویسنده داستان‌های این مجموعه را طی یازده سال نوشته است. در تمامی داستان‌های «دو زن زیبا» با زنی مواجه می‌شویم که در مواجهه با یک موقعیت خاص در زندگی قرار گرفته و حالا باید راهی برای مقابله یا کنار آمدن با آن موقعیت پیدا کند. فضای هر داستان با دیگری متفاوت‌ است، همان‌طور که شخصیت‌های زن این مجموعه از نظر موقعیت اجتماعی و زندگی بسیار با هم تفاوت دارند. این مجموعه همچنين نقش زن را در جایگاه‌های مختلف به چالش می‌کشد و مهم‌ترین پرسشی که مطرح می‌کند این است که چرا زنان اغلب خود را در جایگاه قربانی می‌بینند؟ آرام روانشاد در مصاحبه‌ای که با هنرآنلاین داشته، درباره‌ی پروسه‌ی نگارش این کتاب گفته است: از بین بیست داستان کوتاهی که طی یازده سال نوشته‌ام هشت داستان را برای چاپ انتخاب کردم، آثاری که به‌نظرم به بلوغ رسیده‌اند. محوریت اصلی داستان‌ها زنان هستند. هر کدام از داستان‌ها روایت یک زن است که در یک موقعیت بحرانی قرار می‌گیرد. در واقع خلق یک جهان زنانه و مسایل و مصایبی که می‌تواند برای آن‌ها پیش بیایید و چگونگی نحوه‌ی مواجهه، رویکرد و نگاه به این بحران پایه‌ی داستان‌ها را شکل می‌دهند. فضای تمامی داستان‌ها نیز با هم متفاوت است. سعی کردم به زنانی از سطح طبقاتی مختلف و مسایل متفاوت در جامعه بپردازم. درباره‌ی نویسنده: آرام روانشاد متولد 6 اردیبهشت 1355 داستان‌نویس ایرانی است. او داستان‌نویسی را از سال 1380 و با حلقه‌ی قصه‌ی شیراز زیر نظر بزرگانی چون ابوتراب خسروی و محمد کشاورز شروع کرد. قبل از داستان‌نویسی در مقام نمایشنامه‌نویس و دستیار کارگردان در حوزه‌ی تئاتر فعالیت می‌کرد و همچنین از سال 1382 تا 1385 مدیر روابط عمومی خانه مطبوعات فارس بوده است. برش‌هایی از دو زن زیبا: . اگر ساعت 5 عصر در قطار سریع‌السیر تهران به کرج صندلی برای نشستن پیدا کنی، چیزی شبیه معجزه است. از آن معجزه‌های کوچکی که روان‌کاوم می‌گوید بهانه‌های ادامه دادن هستند. تأکید می‌کند اگر ما هم از آلوچه‌هایش بخریم آن‌قدر شاد می‌شویم که همان ‌طور آواز می‌خوانیم. می‌گوید آلوچه‌هایش معجزه می‌کنند. پوست صورت را صاف و درخشان می‌کنند. غم را با یک اردنگی جانانه از خانه‌ی دلت می‌اندازند بیرون و تمام این معجزه‌ها فقط با دوهزار تومان اتفاق می‌افتد. معجزه باید ارزان باشد. ارزان باشد تا همه‌ی آدم‌ها بتوانند از آن استفاده کنند. بخت باز شدن یعنی صبح از خواب بیدار شوی، بشویی، بسابی، بپزی، بعد از مدتی یک توله پس بیندازی و یک بدبخت دیگر به بدبخت‌های دنیا اضافه کنی. بعد از مدتی ناگهان چشمت به چشمی بخورد و دلت بلرزد. بعد از سال‌ها احساس زنده بودن کنی، ولی هیچ کاری نتوانی بکنی چون اسیری. آدم نباید خودش را اسیر قوانین کند. باید هروقت بخواهد بکَنَد و برود.