اقامت اجباری

نمایشنامه‌ی «اقامت اجباری» نوشته‌ی امیرحسین مصلی که از سوی انتشارات افراز منتشر شده‌است، از دو نکته مهم و حائز اهمیت برخوردار است. اول آنکه در عصر حاضر که ادبیات ایران زمین، خاصه در حوزه نمایش، درگیر فرم‌زدگی‌های دفرمه‌ای شده و تهی از پیچیدگی‌های قصه و روایت است، به واقع باید گفت که در نمایشنامه‌ی «اقامت اجباری» شاهد درامی کنش‌مند و نفس‌گیر هستیم که پیشتر در کتاب‌های تکنیکال نویسندگی کلاسیک درباره آن خوانده‌ایم؛ و همین داستان قوی و چند لایه، فرم جذاب و باور پذیری را در بستر این نمایشنامه ساخته و پرداخته است. نکته دوم مضمون سیاسی_اجتماعی این اثر است که برخلاف مد این روزهای نویسندگان ایرانی، بیش از آنکه هنر در خدمت هنر باشد، هنر در خدمت تعهد است! با این تفاوت که شالوده‌ی هنری کار، به قدری مستحکم پی‌ریزی شده است که مانع از خطر شعارزدگی‌های مرسوم در چنین آثاری می‌شود؛ البته این اثر به‌ جای موج‌سواری روی وقایع جاری که با پروپاگانده در رسانه‌ها به عنوان مطالبات مردمی به خورد مردم داده می‌شود، مخاطب را با مبحثی بکر چون "اقامت اجباری" درگیر می‌کند که از دیرباز در جوامع متعددی اندیشمندان با آن دست به گریبان بوده‌اند و همین استمرار باعث نوعی فراموشی عمومی نسبت به محکومان چنین مجازاتی را پدید آورده است. با این حال اندیشمند محصور در این نمایشنامه پیش از آنکه قهرمانی کاریزمانیک باشد با یک شخصیت‌پردازی چند بعدی یک مصلحی اصلاح‌گر معرفی می‌شود که به جای مظلوم‌نمایی، کنش دیروز خود را عامل واکنش امروز زندان‌بانانش می‌پندارد و همین موضوع باعث می‌شود تا با یک تصمیم شخصی در این اقامتگاه اجباری، فردای جامعه خود را برای مصون ماندن از تکرار ظلم، دچار استحاله کند!