«آن چه می خواستم درباره ی دانتون بدانم اما می ترسیدم از ژاندارک بپرسم» و «فاوست++»

دانتون: روبسپیر! می‌دونم که هر کلمه‌ی من اهرمِ گیوتین را آزادتر می‌کنه اما تکرار می‌کنم این روشِ شما نتیجه‌یی جز نابودیِ جمهوری نداره قاضی: نابودی تو نابودیِ جمهوری نیست. دانتون: این وسط من چندان مهم نیستم. اگر حرفی هم می‌زنم از زبانِ کسانی‌اِه که یا در زندان‌اَند یا در گورستان. روبسپیر: می‌خوای خائنین آزاد بگردند دانتون: هرکسی بر خلافِ تو فکر می‌کنه خائن به انقلاب نیست. روبسپیر: معیارِ سنجشِ خائن و خدمت‌گزار، خودِ انقلاب‌اِه. دانتون: بس کن مکزیمیلیَن! اگه مشکلِ تو من‌اَم، من حاضرم کنار برم. روبسپیر: نه بعد از این‌همه فتنه که در سخنرانی‌ها و مقالات‌اِت راه انداختی دانتون: اولین اصلِ حقوقِ بشر آیا آزادیِ انسان در بیانِ عقاید نیست؟.... ما این رو با هم نوشتیم. روبسپیر: دم زدن از این حرف‌ها در شرایطی که فرانسه درگیرِ جنگ با قدرت‌هایِ اروپایی‌اِه آیا صلاحِ جمهوری‌اِه؟ ما به آرامش نیاز داریم دانتون! دانتون: و به همین دلیل مي‌گم عفوِ عمومی اعلام کن! کمیته‌هایِ مجازات رو منحل کن! خواهش می‌کنم. روبسپیر: برایِ آرامش، خائنین باید از صحنه‌ی انقلاب محو بشند. درختِ انقلاب هنوز به خون نیاز داره. دانتون: فرانسه بوی لاشه گرفته. تو در هر چیزی دنبالِ خون می‌گردی. مردم خسته‌اَند روبسپیر!