گفت وگو دربارۀ خدا

چارلز تالیافرو، به‌عنوان فیلسوف دینی که خود ابتدا خداناباور، سپس ندانم‌گرا و پس از آن خداباور شده، بر این باور است که باور مذهبی و شکاکیت می‌توانند عمیقاً بر کیستی ما اثر بگذارند. از نگاه او، به‌ندرت پیش می‌آید که باور یا بی‌باوری به خدا فقط به امور فکری مربوط باشد؛ این باور می‌تواند تأثیر عمیقی بر ارزش‌ها، عواطف و ارتباطات فرد بگذارد. از سوی دیگر، او قرار دادن خود در موضع «مخالف» در یک گفت‌وگوی دوستانه بر سر خدا را نیز بخشی حیاتی از شکل‌گیری باور دربارۀ خدا می‌داند. او بحث میان خداباوران و خداناباوران را نوعی پژوهش جمعی می‌داند که در آن اهدافی مشترک (تمام طرفین به دنبال پژوهشی محترمانه و منصفانه‌اند) و فضائلی مشترک (باید با نگاهی همدلانه و خلاقانه از نظرگاه‌های بدیل به موضوع نگریست، که این امر شامل گوش دادن دقیق، قطع نکردن صحبت دیگری، مستبد نبودن در بحث، پرورش خوش‌قلبی و … است) وجود دارد. گفت‌وگو دربارۀ خدا گفت‌وگویی خیالی است میان چهار نفر؛ یکی طبیعی‌گرایی سکولار که فکر می‌کند باور به خدا به‌لحاظ علمی نامعتبر است؛ دیگری خداباوری که معتقد است خدایی همه‌چیزتوان، نیکو، همه‌چیزدان، واجب‌الوجود، و جاودان وجود دارد که در تجربه‌های دینی تجلی می‌یابد؛ سومی ندانم‌گرایی که اعتقاد دارد ما نمی‌توانیم (یا حداقل هنوز نمی‌توانیم) بدانیم خداباوری درست است یا نه؛ و آخری که فکر می‌کند خدا ورای گفتار منطقی و مفاهیم بشری است و نمی‌توان او را در تابوت مفاهیم و نظریات قرار داد.