قطار مهاراجه

در هند، خیلی چیزها برعکس است. در ایران که باشی، می‌توانی بگویی: «ما را چه به هواپیما؟! ما باید سوار همان قطار شویم.» اما در هند قطاری وجود دارد به نام «قطار مهاراجه»، که مال ازمابهتران است. قطار مهاراجه همان قطاری است که من هرگز نتوانستم سوارش شوم. آن‌قدر گران بود که به قول معروف به گروه خونی ما نمی‌خورد. ما باید می‌رفتیم سوار همان هواپیماهای هند می‌شدیم که قیمتش گاهی یک‌دهم این قطار هم نبود در هواپیماهای هند تا دلت بخواهد وسایل می‌فروشند؛ انگار علاوه بر هواپیما، با یک فروشگاه سیار مواجه هستی. برگه‌هایی به تو می‌دهند که می‌توانی مثلاً فلان گوشواره و دست‌بند و گلوبند و عینک و دوربین و گوشی همراه و کیف و کفش را با قیمت کمتری سفارش بدهی. حتی به گمانم می‌توانی خود هواپیما را هم بخری. داشتم از قطار مهاراجه می‌گفتم، ناگهان از ذهنم گذشت که من چند کتاب دارم که نامشان با «قطار» شروع می‌شود؛ قونیه در قطار، قطار اندیمشک… و اصلاً چه عیب دارد که نام سفرنامهٔ هندم را هم بگذارم همین «قطار مهاراجه».