یکی به نعل، یکی به میخ

طنز امروزی، ساختارش از بعد مشروطه شکل گرفته است، با بررسی طنز بعد مشروطه که در راس آن دهخدا است مشاهده می کنیم که طنزنویس در آن دوران قلمش با خشم به دنبال تغییر است، اما وقتی به طنز کیومرث صابری می رسیم می بینیم که وی دلسوز نظام است اما اعتقاد دارد که نقاط ضعف و قوت و خصوصا نقاط ضعف برای اصلاح در قالب طنز باید گفته شود. این ضرب المثل حاکی از یک جور تعادل است که اتفاقا مخالفان صابری این قضیه را در مخالفت با وی عنوان می کردند در صورتی که در این ضرب المثل که مصداق نوشتار کیومرث صابری است یک تعادل قشنگ وجود دارد. از آن جایی که در حوزه پژوهش طنز آثار چندانی وجود ندارد فکر می کنم این اثر می تواند برای پژوهشگران حوزه طنز مفید باشد. مولف کتاب معتقد است صاحب نظران صابری را پدر طنز سیاسی پس از انقلاب اسلامی می دانند. نوشته هایی که به سبک او اختصاص یافته است بسیار کم و پراکنده است.