خاک عشق

«خاک عشق» یک عکس فوری از زندگی داستان نویس و سفالگری است که عمرش را بین کلمات و خاک و معلمی تقسیم کرده است. فاطمه ابراهیمی این عکس هنرمندانه را از منیژه آرمین گرفته است، با همه جزئیات و وضوح لازم تا در آن، چهره آرمین را ثبت کند و ماندگار سازد؛ از چهار سالگی اش که به جلسات مثنوی خوانی می رفته تا استخدام در آموزش و پرورش و روزگار دانشجویی در رشته روان شناسی و رفتن به سمت برپایی کارگاه و روزنامه نگاری و سفالگری و قصه نویسی. همه هم با روایتی جذاب و موشکافانه که گاه از زبان راوی بیان بیان می شود، گاه خود آرمین روایت شان می کند و گاه استادان و دوستانش از او می گویند تا این تصویر، تکمیل شود. چنانچه به عنوان مثال امیرحسن فردی در این کتاب درباره آرمین گفته است: «بی گمان منیژه آرمین، یکی از زنان نویسنده موفق ایرانی است که در آثارش اصالت ها و زیبایی های زندگی مردان و زنان این سرزمین دیده می شود. به اعتقاد بنده هنوز آرمین با افق و خواسته های خود در فضای ادبیات داستانی فاصله زیادی دارد.» سپس فریبا فرشادمهر به یاری فاطمه ابراهیمی می آید تا بخش دوم کتاب «خاک عشق» شکل بگیرد. این بخش، شامل نقدهایی است موشکافانه بر بخشی از آثار داستانی آرمین که به ترتیب شامل این سه رمان می شود:«آن روز که خورشید مرد»، «شب و قلندر» و «ای کاش گل سرخ نبود». بعد هم گزیده ای از این سه کتاب آمده است به همراه قطعه ای از کتاب «راز لحظه ها». آنچه کتاب «خاک عشق» را به پایان می رساند تصاویری از نمونه سفال ها و کارهای حجمی آرمین است. این کتاب اولین اثر از مجموعه ای است که به نام «مفاخر امروز» منتشر می شود.