کیارش

این شروع هزیمتی ست که مردمان در طول تاریخ از مرگ قهرمان خود آغاز کرده اند. مردمانی که قهرمان خویش را با اسم دردها و رنج هایی که می کشند می نامند. آرش بر برهوت تنهایی «قهرمان بودن» ایستاده است و می بیند که بر سور عزای او افراسیاب و کاووس دست به یک کاسه می برند. اما در این میان کسانی نام او را در شب های تاریک و تلخ زیستن هاشان به یاد می سپارند و حماسه می سازند (شاهنامه) و او می بیند همان توفانی که تیر شه پرش را تا اقصای تاریخ برده است، با خود بذری به ارمغان آورده که بر دشت ها سیاوشان می رویاند و با خون سهراب ها آبیاری می کند، و می بیند آن جماعت تاریک که او را تا پای قله البرز برده اند نه دیگر جماعتی کور و کر و گنگ، که جنگلی سبز و ایستاده اند و با دهانی پرآتش ندا می دهند که: آرش زنده است… آرش زنده است… آرش زنده است و این گونه است که افسانه قهرمان با کار شجاعانه او هرگز به پایان نمی رسد، بلکه آغاز راه حماسه است… و این همان تیری ست که ضحاکیان را، در انکار البرز و آرش هماره می هراساند و نفس هاشان را که بیهوده در سازهای ناکوک خویش می دمند روزی در گلوگاه می بندد.