علم ما به عالم خارج

کتاب  علم ما به عالم خارج  نوشتهٔ  برتراند راسل  و ترجمهٔ  منوچهر بزرگمهر است. برتراند راسل  کتاب  علم ما به عالم خارج  را به این منظور نوشته که اصول جدید منطقی و ریاضی خود را بر عالم خارج اطلاق نموده و منطبق سازد و در این کار مرهون راهنمایی اندیشمندی به نام «وایت‌هد» است. نتیجهٔ این اطلاق و انطباق این است که اجزای صغیرهٔ موضوع بحث علم فیزیک به منزلهٔ «ترکیبات عقلی» و اعتبارات نفس‌الامری است که ذهن از بسائط حسّیه واقعیه می‌سازد و متعلقات حقیقی حس همان بسائط حسّیه است که غیر قائم به ذهن و مادی صرف و جزء مقومات واقعی ماده به شمار می‌رود. در خطابه‌هایی که در این کتاب آمده ماهیت و ظرفیت و محدودیت روش «منطقی ـ تحلیلی» به وسیله ارائه امثال و موارد بیان شده است. راسل در طی تحقیقات خود هر روز بیش از پیش اطمینان پیدا می‌کرد که این روش دارای صراحت و تحصل تام است و با سهولت به صورت قواعد و اصول مختصر و مفید در می‌آید و برای کسب معرفت علمی عینی در تمام شعب فلسفه کفایت می‌کند. برای فهم بهتر بخشی از آرای فلسفی راسل، اثر حاضر را بخوانید. این کتاب در هشت فصل نگاشته شده که عنوان آن‌ها عبارت است از «تمایلات معاصر»، «منطق به عنوان حقیقت و ذات فلسفه»، «علم ما به عالم خارج»، «عالم فیزیک و عالم حس»، «نظریه اتّصال یا پیوستگی»، «بحث تاریخی درباره مسأله عدم تناهی»، «نظریه مثبت عدم تناهی» و «در مفهوم علت و رابطه آن».