معارف اللطائف

در پیشینه کهن شعر و نثر فارسی نیز به نمونه‌های بارزی از هجو و طنز، بدیهه‌گویی، هزل و اخوانبدهای منظوم بر می‌خوریم که گاه صبغه‌ی دینی، عرفانی و اخلاقی دارند و گاه سرشار از مقوله‌ای طنز آلود و هزل آمیزند. از دواوین شعرا، تذکره‌های فارسی و برخی از متون منثور و منظوم عرفانی می‌توان به عنوان منابع دست اول هزل و طنز نام برد و آثاری همانند لطائف‌ الطوائف صفی علی هروی از دیرباز با لطیفه‌ها و مطایبه‌ها، راهگشای اهل ذوق و ادب بوده‌اند.