نامه های شوپن

شوپن در هجده سالگی به سبکی سراسر شخصی و بدیع در موسیقی پیانو دست یافته بود. او در قیاس با دیگر آهنگسازان بزرگ، آثاری اندک پدید آورد اما کم‌وبیش تمام این آثار در رپرتوار پیانیست‌ها جا دارند. گرچه بیشتر آثار او کوتاه هستند اما در این مینیاتورهای بدیع، تنوع بی‌کرانی از حالت‌های مختلف چون اندوه تا شور قهرمانی، دمیده شده‌اند. موسیقی او همیشه زیبا و باوقار است و پاساژهای تکنیکی آن نیز آهنگین هستند و برای جلوه‌نمایی ساخته نشده‌اند. شوپن آثارش را در ۱۲ یا ۱۳ نوع ارایه داد که برخی از آنها را باید از ابتکارات شخصی‌اش دانست. آثاری که مدام به گام‌های مینور تمایل داشته و جلوه خاصی دارند و شنونده را به سبب شباهتی که میان ترکیبات آن موجود است، فریب می دهند و حتی گاهی یکنواخت به نظر می رسند. دامنه ابتکارات و ابداعات شوپن بسیار وسیع بود. او در این قطعه‌های الهام گرفته از رقص که آنها را به سبک و سیاق ویژه خود درآورده است، بی‌آنکه به واقع نغمه‌های عامیانه‌ را به‌کار گرفته باشد، روح و جان مردم لهستان را ثبت کرده است. این نامه‌ها که انتشار آنها در مجموعه‌ای چنین کامل تا به امروز صورت نگرفته، از چندین نظر دارای اهمیت است. این نامه‌ها انگیزه و به انجام رسیدن بعضی از تصنیفات شوپن را بر ما معلوم می کنند و نشانگر رفتارهای شخصی و طرز فکر او هستند. استادان و همشاگردی‌های او را به ما معرفی می کنند و محیط زندگی دوران کودکی را که در شکل‌گیری شخصیت شوپن به عنوان یک انسان و یک موسیقی‌دان نقش داشته است، در مقابل چشمان ما زنده می‌کند. کتابفروشی اینترنتی آبان