نورد

کارگر تمام روز آخر را با خود حرف می‌زند، که 89 روز هرگز 90 روز نشود تا از کار اخراج نشود، در حالی که صدای دوستش در گوشش طنین‌انداز است که 90 درصد کارگرها زیر خط فقر زندگی‌ می‌کنند و 90 درصد آنان امنیت شغلی ندارند. شرکتهای دولتی هر روز به سمت خصوصی‌سازی رو می‌آورد که به صورت انحصاری اداره شود. سه ماه، سه ماه، 89، 90 روز نمی‌شود تا از نظر کارفرما مشمول مزایای قانون کار نشود. ده روز مرخصی، یعنی اخراج، تمام ذهن او را پر کرده است، لحظه به پایان نزدیک می‌شود، ترس و دلهره او را به جان می‌رساند. چشمهای مضطرب پر از اشک لیلی او را از خود بی‌خود می‌کند، لحظة بعد او را از زیر غلتک پولادین زخمی درمی‌آورند. یک سفارش کوچک، بایگانی، اتوبوس اصناف، صف و سرما، انضباط، مدیر جدید در چین فضایی شکل گرفته است. چشمهای بی‌سو و باشگاه خنده‌درمانی، که در فضای سیال ذهن به صورت روایی، ترسیم می‌شود.