آه، باران…؛ریشه در اعماق اقیانوس دارد، شایداین گیسو پریشان کرده؛بید وحشی بارانیا نه، دریایی ست گویی واژگونه؛برفراز شهر؛شهر سوگوارانهر زمانی که فرومیبارد از حد بیشریشه در من میدواند، پرسشی پیگیر، با تشویش؛رنگ این شبهای وحشت راتواند شست آیا از دل یاران؟؛چشمها و چشمه ها خشکندروشنیها محو در تاریکی دلتنگهمچنان که نامها در ننگهرچه پیرامون ما، رنگ تباهی شدآه، بارانای امید جان بیداران؛بر پلیدیها، که ما عمری ست در گرداب آن غرقیمآیا چیره خواهی شد؟