فصل عاطفی میان ذهن و زبان که فشرده و سریع به خط درآمده اند. عصاره درنگ های پس پشت ذهن که عاری از دروغ اند و راستی پنهانی بر دوش دارند. اسکیس ها، انجماد ایده در حال عبور ند وقتی که کلمات از قطب های هم می گریزند و اغلب با همان اغراق ازلی، گاه بزرگ نمایی آشکار دارند چرا که هراس فراموشی را با خود حمل می کنند.اسکیس همچون برق لامع است؛ یک آن فرو می آید، نور و صدا می پاشد و نیست می شود اما احساس فقدان و غیابش در حروف، کلمات و سطرها به جا می ماند.