در کتاب امام حسین و ایران ، مولف اغلب از کتب اهل سنت استفاده کرده و به مأخذ مهم شیعه کمتر دسترسی داشته بنابراین گاهی نظریات ناقص و ناصوابی را نیز عنوان کرده است. مثلا در بخشی از کتاب مولف فداکاری ( امام حسین-ع ) را روی نظریه اصالت عربی دانسته، در صورتی که ما شیعیان حضرت حسین (ع) را امام دانسته و از خودگذشتگی آن حضرت و یارانش را تنها به خاطر خدا و حفظ شعایر دین مبین اسلام می دانیم و واقعا این گونه فداکاری ها و جانبازی ها جز به خاطر دین و داشتن ایمانی قوی و محکم میسر نخواهد بود. همچنین در بخشی دیگر حماسه عاشورای حسینی را مانند دیگر حماسه های رزمی جهان دانسته و با آن ها مورد مقایسه قرار داده، در صورتی که نظیر چنین حادثه ای با این همه فراز و نشیب در هیچ یک از ادوار تاریخی جهان سابقه نداشته است و… در این کتاب، نویسنده به شرح فداکاری ها، جنگ ها، جوانمردی ها و زندگی (امام حسین-ع) و یارانش می پردازد.