بخشی از کتاب :

قدر مسـلم کاکاروس ماده بی‌آن‌ ه جلب توجه کند داشت قابلـیت‌ های مرا از هر جهت مـی‌ سنجید. مـی‌ بایست سنگ‌ تمام مـی‌ گذاشتم. سرمستـانه، پایکوبی‌ ام را ادامه دادم. سرم را برای آواز دومم چنان به سمت پهنای آسمان نشانه رفتم که کمرم تیر کشید. گویی تمام خاک بیشه‌ زار را روی پشتم حمل می‌ کردم ــ تمامی رسالت بقای یک نسل در حال انقراض را. چه بسا قناسی گردنم و قوز پشتم داشتند کار دستم می‌ دادند.