غرض از نوشتن این کتاب یاری رساندن به نقاش حرفه ای، مخاطب کنجکاو و هنر دوست عادی بود و این مهم با معطوف کردن چشمان یک منتقد به مسئله ی آفرینش هنری انجام شد. “جان راسکین” نخست مخاطب را ترغیب می کند تا به طبیعت چشم بدوزد. مثلا به برگی نگاه کند و با قلم از آن کپی بردارد. طراحی خود از برگ را هم در این کتاب آورده است. از این برگ به سراغ یکی از نقاشی های تینتورتو می رود: راسکین می گوید به ضرب قلم توجه کنید و ببینید چگونه یک دست را طراحی می کند، قدم به قدم راسکین خوانندگان را از بطن پروسه ی آفرینش اثر می گذراند. اگر این کتاب بحث فراتری ارائه بدهد، آن بحث این است که یک داستان می تواند هم اثری مصنوع باشد، هم واقع نما. حفظ این دو امکان در کنار هم به هیچ وجه دشوار نیست و…