به واسطه عضویت کوتاه “هیدگر” در حزب نازی و ریاست دانشگاه در دوره نازیسم، پس از جنگ و غلبه متفقین، طبیعی بود کسانی مانند هیدگر مورد بی رحمی و غضب واقع شوند. حوادث بعد از جنگ چنان رقم خورد که وی به ناچار مدتی را در کلبه اش در جنگل های سیاه گوشه عزلت اختیار کرد. هیدگر به طور کلی به علم جان شناسی بدبین بود و آن را علمی انتیک (هستانه، موجود شناختی) می دانست و چون پروژه فکری خود را نوعی انتولوژی (وجود شناسی) می دید، طبیعتا نمی توانست نگاه خوشبینانه ای به این علم انتیک داشته باشد و…