نمایش در انتظار گودو «رابطه‌ای غیرطبیعی با آن قِسم شوخی‌هایی دارد که مردم ایرلند درباره‌ی طبیعت حزن‌آلود آن مکان در دهه‌ی پنجاه می‌کردند، هنگامی که انزوا و خلأ در خالی از سکنه شدن حومه‌ی شهر بازتابی واقعی یافته بود.»

«پیش از آن‌که ساموئل بکت فرهنگ اروپا را با تصاویر تئاتریِ چیزهایی که اتفاق نمی‌افتاد شوکه کند، کسانی در ایرلند بودند که از تئاتر این‌چنینی تصاویری در ذهن خود داشتند، که نه مشق آوانگارد که توصیف واقعیت بود. واقعیت ایرلند به‌خودی‌خود کیفیتی سوررئال داشت.» درست است؛ اما اوئن اوبراین به‌درستی هشدار می‌دهد که ایرلندی بودن بکت نباید ملعبه‌ی دست ملی‌گرایان برای تغذیه‌ی عوام از یک نابغه و شخصیت ملی شود.