رویایی سال ها در جستجوی خود ، در حوالی شعر پرسه می زند . ” در جستجوی آن لغت تنها ” بهانه ی به خود رسیدن است ، وقتی لغت مهمان ازلی شاعر می شود .

و او حس حضورپیدا می کند در کنار لغت ، ” بیش از ظهور مبهم حسی که نیست ”

رویایی مناظر زیبای لغت را ، هر بار که به او فکر می کند . طلوع تازه ی خود در میان عمر رفته می کند .

به امید کشف لغت تازه تلاش می کند ، تا خود و مخاطب را در حیرت آن لغت تازه بنشاند . و رویایی اما در برابر همین لغت که مهمان ازلی او است قیام می کند تا با قیامتی از لغت ، شعر را مهمان سطر های سپید کاغذ کند .