جرای این رمان از دیدگاه مخاطب با دوری آغاز می‌شود و تلاش برای عاشقی کردن و خود را به اثبات رساندن ادامه می‌یابد، اما قلم جذاب نویسنده مدام تعلیق را در روند ماجرا حفظ می‌کند و دل مخاطب دائم در تب و تاب و دلواپسی می‌ماند تا به پایان برسد و ببیند این عاشقانه‌های معقول و تلاش‌های بی‌وقفه برای ثابت بودن در راه عاشقی آیا سرانجام خوبی هم دارد یا خیر؟

مهرآوه فرخزاد شخصیت اصلی در این رمان مهندسِ مشغولِ به کار در یک کارخانه‌ی تولید موادغذایی است و «دوران» تنها عشق او در زندگی پر فراز و نشیبش است.دوران به واسطه یکی از دوستان، پی به حقیقتی می‌برد که مهرآوه از او پنهان کرده بود و حالا هضم آن حقیقت برای دوران غیرممکن است و به همین دلیل قصد جدی برای جدایی از مهرآوه را دارد. حضور مرد جوانی به نام «نامی بزرگمهر» در کارخانه و همکاری او با مهرآوه، یکی از نقاط قوت این رمان است، تا جایی که نقش او حتی از «دوران» نیز پر رنگ‌تر و موثرتر می‌شود.

از نظر ساختار، این رمان در شاخه‌ رمان‌های دراماتیک قرار می‌گیرد. نویسنده با مهارت میان شخصیت‌ها و پیرنگ هماهنگی برقرار می‌کند. خصوصیت‌های اخلاقی شخصیت‌ها پدید آورنده‌ی عمل داستانی می‌شوند و در ادامه عمل داستانی شخصیت‌ها را متحول می‌کند و یک پیرنگ قوی خلق می‌شود. نویسنده، با تسلط کامل، رفتار و گفتگوهای شخصیت‌ها را در طول ماجرا برجسته می‌کند تا اصول صریح روان‌شناختی داستان که عنصر حیاتی یک رمان است از طریق عمل داستانی ارائه شود؛ در واقع عمل داستانی را شخصیت‌هایی در این رمان خلق کرده‌اند که همواره با خود صادق‌اند و هر یک به تدریج آنِ حقیقی خود را در طول ماجرا نشان می‌دهند و حوادث را پیش می‌برند.