بیشتر آثار علمی و ژورنالیستی درباره پدرومادری بر تأثیری که پدرومادرها بر فرزندان دارند، متمرکز است؛ و بیشتر آثار داستانی این حوزه، یا نگاه کودک به پدرومادر را زیر ذره‌بین می‌برد، یا بازهم تأثیر پدرومادر بر کودک را شرح می‌دهد. یک استثنا در این جهت‌گیری، وجود پژوهش‌های فراوان در زمینه تغییرهای زیست‌شناختی در مادران است؛ اما موضوعی که درواقع در جست‌وجویش بودم – و به‌گمانم می‌توان آن را این‌طور خلاصه کرد: «پرورش فرزند به‌منزله نیرویی موثر در رشد بزرگسالان»- چنان نایاب بود که هر یافته‌ام در این باب به غنیمتی می‌مانست.