وقتی به ایستادن عادت کرد، باید یاد می‌گرفت راه برود. راه رفتن روی دو پا عذاب الیم بود؛ هر حرکت، درست مثل اعمال شاقه. فارغ از اینکه چه نگاهی داشت، جلو بردن پای راست و چپش یکی بعد از دیگری مسئله‌ی غریبی بود که همه‌ی قوانين را به سخره گرفته بود. فاصله‌ی مخاطره آمیز چشم‌هایش تا زمین، لرزه به تنش می انداخت.